Bizkaiko industria eta meatzaritza ukitu zituen kolera-epidemiak, 1885ean, eragin handia izan zuen Bilbon ere, hiria zati batean oraindik itsasadarreko ur kutsatuarekin hornitzen baitzen. Hilkortasun-tasa kezkagarria zenez, 1890ean Bilboko Udalak saneamendu proiektu bat egiteko lehiaketa publikoa lizitatu zuen, eta Recaredo de Uhagón ingeniariak irabazi zuen. Bere ezagutza teknikoagatik eta proiektuaren bideragarritasunagatik aukeratu zuten bere proposamena, “Mens sana in corpore sano” izenekoa.

Horretarako, lehenengo, eskuinaldean zehar 10 kilometroko hormigoi armatuko hodi batetik eramango ziren urak, trenbidearekiko paraleloan; eta, gero, azken zatian, Gobelako arroa jarraituko zuten, 3 kilometroko tunel batetik.

Tunela eraikitzeko bost zatitan banatu zuten eta beste hainbat hargune-putzu hondeatu zituzten; horiek, behin obrak amaituta, tunelaren erregistro gisa erabiliko ziren. Gaur egun, putzu horiek Getxoko malakateak izenarekin ezagutzen dira herrian. Tunela itsaslabarraren oinean amaitzen zen, saneamendu-hondartzan, tunel-aho gisa ere ezaguna.

Azpiegitura horri esker, Bilbo saneamendu sistema modernoa zeukan lehenengo hiria izan zen Estatuan; batik bat berritzailea izan zen bakteriolisi bidezko arazketa-teknikak erabiltzen zituelako. Aitzitik, 1903an jada Elorrietako instalazioen ahalmena gainditzen zuen hiriak. Hurrengo hamarkadetan, instalazioak hiriaren hazkundearen arabera moldatu ziren.

Bertan behera geratu zen arren, Uhagónen saneamendu-sistemaren balio historikoa dela-eta, 2022an Eusko Jaurlaritzak kultura ondasun kalifikatu izendatu zuen.

Gaur egun, Elorrietako instalazioak zati batean birgaitu dira, eta unean uneko bisitetan eta ekitaldietan instalazioa bisitatu daiteke. Gainera, Getxon oraindik ere tunel-ahoaren hondartzan urak irteteko tunela eta malakateak mantentzen dira.