Ermitabarriko multzo historikoko ibilbidea landa-nukleo txiki batean garatzen da, ondare-elementuak trafiko gutxiko errepide nazional baten alboetan sakabanatuta daudelarik. Ibilbidea erraza eta identifikatzeko modukoa da, ingurune ireki eta lasai batean zehar egiten dena, nahiz eta espazioa ez izan oinezkoentzat egokitua.

Trazadurak gutxi gorabehera 600 metroko luzera du, eta osorik asfaltozko zoladura jarraituaren gainean egiten da, espaloirik gabe. Ibilbideak maldadun zenbait tarte ditu; nahiz eta ez izan oso handiak, eskuzko gurpil-aulkia erabiltzen dutenentzat ahalegin handiagoa eska dezakete, eta laguntza beharrezkoa izan daiteke. Era berean, gurpil-aulki elektrikoen kasuan irristatzeko arriskua egon daiteke, bereziki hezetasun-baldintzetan.

Ibilbidean zehar interes historikoko hainbat eraikin eta elementu daude, oro har jendearentzat itxita egoten direnak; soilik nukleoaren goiko aldean dagoen ermita irekitzen da noizean behin, ospakizun edo ekitaldi berezien harira. Espazio berezienetako bat estalkipe edo pasabide estalia da, haren zoladura harlauza irregularrezkoa baita, multzoaren izaera ondarezkoaren adierazgarri, eta horrek apur bat zaildu dezake joan-etorria.

Ibilbideak hilerrirako sarbidea ere barne hartzen du; bertan ibilbide erabilgarria dago eta gurpil-aulkia erabiltzen duten pertsonek arazorik gabe mugitu daitezke. Ibilbidea hilerriaren beste aldean amaitzen da, bertan beste eliza bat kokatzen delarik, ibilbide labur eta lineal bati amaiera emanez, nukleoaren oinarrizko antolaketa eta bere ondare erlijiosoa landa-ingurunearekin duen harremanaren ikuspegi orokorra eskaintzen duena.